Moje paranoje

Wierzyłam kiedyś w świat , który nie istnieje. Wierzyłam w zasady które omijają winnych. W działania które mają tylko dobry skutek. W pragnienia tak mocne że tylko te się spełniające miały rację bytu i tylko te rodziły się w głowach.

Wierzyłam że wszystko od początku do końca układa się po naszej myśli. Szukałam dziury w całości z opaską na oczach by tylko jej nie zauważyć. Podtrzymywałam na duchu umierających i sklejałam złamane miłością serca. Wstawałam codzień i czekałam aż moje marzenie , a dokładniej jego spełnienie zapuka do mych drzwi, czule ucałuje i nie wypuści ze swych mocnych objęć.

Chciałam, chce czuć ten spokoj to ukojenie które wpajam wszystkim wokół. Wierzyłam wszczęśliwe zakończenie. Tylko tego oczekiwałam.

Wbito mi kiedyś do głowy że nie można się poddawać, że tylko tak możemy osiągnąć to czego tak bardzo chcemy. Ale co zrobić kiedy nasze upragnione szczęście składa się z dwóch członów? Nie możemy sami na nie wpłynąć.  Choćbyśmy sprzedali duszę szatanowi , spełnienie nie będzie możliwe jeśli ten czuły pocałunek i mocne objęcie nie zostanie odwzajemnione...